| تبليغات | X |
در ایران باستان، جشن آتش یا جشن سوری از جمله جشن های آریایی بوده است که امروزه تنها چهارشنبه سوری و جشن سده از آن به یادگار مانده است. جشن آذرگان ، شهریورگان یا آذر جشن دیگر اجرا نمی شود.
آتش نزد ایرانیان (پارسیان) نهاد روشنی، پاکی، سازندگی و نیرومندی است. مجموعة آئین های نوروزی از جشن چهارشنبه سوری آغاز شده و با اجرای مراسم سیزده بدر پایان می پذیرد. جشن چهارشنبه سوری در آخر هر سال برپا می شود و پایان فصل سرما که با بیماری، گرسنگی و همچنین مرگ (در ایران باستان) همراه بوده است را نوید می دهد.
آریائی ها با آتش افروختن و سپاس از آتش که در زمستان سخت، همیار آنان در مقابله با سرما، بیماری و گرسنگی بوده است، رسیدن بهار، فصل روئیدن و دوباره زیستن طبیعت، فصل طراوت و شادابی جانداران را نوید می دهند. جشن چهارشنبه سوری ، جشن دوباره آفریدن جهان و انسان است.
با توجه به دلایل فوق، آریائیان بر آتش ارج می نهادند و آن را بزرگ ترین نماد قدرت و وجود اهورا خدای ایرانزمین می دانستند.
