۱۶ / ۹ / ۱۳۳۲ . آری . روزی که سه یار دبستانی . سه آذر اهورایی فقط و فقط برای آزادی چه ها که نکردند . آری آن سه شهید آزادی که آزادی را به قیمت جان خریدند . آن سه دانشجوی دانشکده ی فنی دانشگاه تهران . که دکتر شریعتی در وصفشان چنین می گوید :

اگر اجباری که به زنده ماندن دارم نبود . خود را در برابر دانشگاه آتش می زدم . همانجایی که بیست و دو سال پیش " آذر " مان در آتش بیداد سوخت . او را در پیش پای نیکسون قربانی کردند ! . . .  این " سه یار دبستانی " که هنوز مدرسه را ترک نگفته اند . هنوز از تحصیلشان فراغت نیافته اند . نخواستند ـ همچون دیگران ـ نان کوپنی بگیرند و از پشت میز دانشگاه به پشت پاچال بازار بروند و سر در آخور خویش فروبرند . از آن سال چندین دوره آمدند و کارشان را تمام کردند و رفتند . اما این سه تن ماندند تا هر که را که می آید . بیاموزند . سفارش کنند . همه را می رود . آن ها هرگز نمی روند . همیشه خواهند ماند . آن ها " شهيد " اند . اين " سه قطره خون " كه بر چهره ي دانشگاه ما همچنان تازه و گرم است ...

   شهيد احمد قند چي           شهيد آذر شريعت رضوي     شهيد مصطفي بزرگ نيا                        

  آري . اينان شهيدان راه آزادي اند . شهيداني كه در ۱۶ آذر با آزادي ميثاق بستند . ۱۶ آذري كه روز دانشجو لقب گرفت تا امروز فقط در آن از جمعي از نخبگان دانشجو تقدير كنند و نامي از اين سه آذر اهورايي در ميان نباشد . اينان براي اين شهيد نشدند ... 

و چه بسيار " آذراني " كه امروز به اجبار زنده ماندن از رسيدن به آزادي گريزانند . 

 حمله به دانشجويان              تظاهرات دانشجويان           سفر نيكسون به ايران